Zamiast ogólników o „wpływach japońskich”, Perplexity przypisuje konkretne techniki ukiyo-e do konkretnych dzieł impresjonistów: sceny rzeczne Hiroshige do „Gondoli” Moneta, ryciny przedstawiające aktorów Hokusai do radykalnego kadrowania postaci u Degasa, a płaskie schematy kolorystyczne Maneta w „Łodzi” jako bezpośredni dialog z logiką drzeworytu.

Tym, co czyni to użytecznym, jest głębia strukturalna. Odpowiedź wyjaśnia, w jaki sposób pasmowanie kolorów zastąpiło perspektywę linearną, śledzi zaangażowanie Moneta dekada po dekadzie – od powierzchniowych rekwizytów po fundamentalną logikę kompozycyjną – i klasyfikuje pięciu artystów według bezpośredniości zapożyczeń, podając konkretne dowody dla każdego z nich.